Een moeilijk kind en een ex om van te gillen!

[Videot]

ik ben het helemaal eens met Lathyrus en LBL en denk eraan wat je nu zaait zal je later maaien,een kind vergeet niet wie er goed of slecht voor ze zijn en dat de papa profiteert met zijn dochter die vier daagjes is toch normaal,hij moet ze al zoveel missen,gun hem dat toch sterkte
_________________
ik weet dat ik in mijn eigen wereld leef,maar het is ok ze kennen mij daar

[lathyrus]

vind je niet dat je wat veel verwacht van dat kind?
Dat kind is ocharme zeven jaar.
Ze heeft gezien dat papa en mama uit mekaar gingen en dat haar papa is gaan samenwonen met een andere vrouw.
Als het van dat kind afhing dan waren papa en mama gewoon nog samen maar het hangt niet van haar af en zij krijgt er geen keuze in in de partner die haar papa kiest, zij heeft die maar te aanvaarden.

Bovendien maakt haar mama het haar ook nog moeilijk.
Je zegt dat het kind met jou niet lief mag doen enzo.
Dat is dat kind haar schuld toch niet?
Er wordt aan dat kind getrokken door haar moeder en dan verwacht jij dat dat kind haar loyaliteit aan haar moeder gaat opzijschuiven ten voordele van jou?

Het schaapke ziet haar papa vier armtierige dagen op de maand (en jij hebt hem inderdaad de overige 26 dagen).
Is dat dan niet normaal dat als ze de kans heeft om met haar papa iets te doen dat ze daar dan de voorkeur aan geeft?
Ipv met jou iets te doen?
Ik vind dat toch heel normaal
En is dat niet normaal dat je partner gedurende die vier dagen zoveel mogelijk tijd en aandacht wil steken in het kind dat hij de rest van de maand moet missen?

Jij doet je best en je zorgt voor de dingen waarvoor gezorgd moet worden.
Maar verwacht je nu echt dat dat kind jou dankbaar gaat zijn voor gewassen kleren en maaltijden?
Toen ik zeven was vond ik dat heel normaal dat mijn kleren werden gewassen en er eten voor mijn neus werd gezet net zoals iedere zevenjarige dat normaal vind.
Dat zijn nu eenmaal de dingen die ouders voor je doen (en partners van je ouders) en je moet toch geen extra dankbaarheid verwachten voor zulke dingen van een kind.
Later als ze groot is en jij en haar papa zijn nog samen zal ze dat best waarderen dat jij tijd voor haar wou maken en dat je met haar wou spelen enzo, maar nu is dat een kind van zeven dat vier dagen op de maand haar papa ziet en moet je daar niet teveel van verwachten toch en je moet al zeker niet verwachten dat ze jou boven haar eigen ouders gaat stellen.

Ik vind dat je wel mag verwachten dat je partner toch al eens een lief woord tegen je zegt of je een kus geeft terwijl de dochter er is.
Dat hij zich gedraagt zoals hij zich anders gedraagt.
Maar k vind dat je van dat kind teveel verwacht.
En ik vind EBL's raad heel goeie raad.
_________________
Spreken is zilver maar zwijgen is ook niet alles.

[EBL]

Toen ik dit las moest ik terug denken, bijna 6 jaar geleden was dit bij ons ook het geval. Als zijn dochter er was moest alles wijken. Ik heb het daar in het begin ook heel moeilijk mee gehad maar ben er niet tegen in gegaan. Ik heb het over mij heen laten komen en was tijdens die weekends dan meer met mijn zoon bezig.

Als je hem echt graag ziet, negeer het gedrag van zowel hem als zijn dochter. Plan tijdens die weekends iets leuks voor jezelf, laat die twee samen maar doen. Je hoeft niet weg te gaan, maar negeer ze en doe dingen die jij wilt doen zonder je aan hen te storen. Als zij zien dat je je goed voelt, vrolijk bent, ect gaan ze vanzelf naar je toe komen en vragen of ze 'mee mogen doen'. Leg er absoluut geen druk op.

Ik weet dat dat heel moeilijk is, en dat je je verstoten voelt op zo'n momenten, maar laat het vooral niet aan je hart komen. Maak jezelf gelukkig op zo'n momenten en straal dit uit, je zult zien dat helpt.

Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte

[lekkerbek100]

Lieve ,

Ik ben er zeker van dat je vriend met een heel groot schuldgevoel rondloopt tov zn dochter, en zn ex vrouw maakt daar handig gebruik van.

Jij bent daar de dupe van maar ik vind zn manier van opvoeden wel heel slecht voor het karakter van zn dochter.
Ze leert nu dat zij altijd op de eerste plaats komt en dat ze in de rangorde in het gezin bovenaan staat! Dat kan niet anders of dat wordt een heel egoistisch mens later.

Dat is wel heel erg voor jou Iemand graag zien en dan op de laatste plaats komen. Is het geen oplossing om hem die weekends alleen te laten met haar?
Dan heb jij geen last van heel de situatie en mss komt hij dan tot inkeer.


Veel moed!

[Cies1972]

Als ik jouw verhaal lees, voel ik ook weinig toekomstmogelijkheden ... helaas ...

't Is nog maar een begin en dan nu al zo'n problemen ... dit belooft niet veel goeds voor de toekomst ... vrees ik ...

Ik wens je veel succes ... en sterkte ... om er uit te geraken (alleen of met z'n allen) !

[Angel12]

hm klinkt niet zo gezellig!
ik zou eerder eraan denken om her niet meer mee verder te gaan!
ook al heb je maar een paar dagen, jij bent er ook nog, hij kan jullie ook samen aandacht geven en aan zijn dochter en ex laten zien en merken dat hij een nieuw leven begonnen is!!!
Sterkte!

[L.I.B.]

Ik wil niet grof zijn maar ik zou aanraden om of in therapie te gaan ofwel om ermee te stoppen. Het zou niet of of moeten zijn maar samen een nieuw samengesteld gezin. Als ik dat hieronder zo lees, kan ik daar niks van terugvinden.

Volgens mij kan dit niet blijven duren en jij gaat er alleen maar ongelukkig van worden/zijn ...

[angel3N]

Hoi,
ik ben sinds 3 jaar samen met een man met een dochter van nu 7. We zijn al verschillende keren uit elkaar geweest altijd door dezelfde problemen.
Hij is in totaal 12 jaar samen geweest met zijn ex, zij heeft hem buiten gesmeten en de oorlog begonnen.
Zijn ex doet er echt alles aan om me het leven zuur te maken. Op sommige momenten wilt ze hem terug en kleeft ze echt aan hem, brieven sturen, sms-jes, samen iets met het kind willen doen... Als hij dan weigert of ze heeft weer eens een kuur is het de stille oorlog.
Hun dochter is er de dupe van, ze mag niet lief zijn met me, mag niet praten over het leven bij haar mama etc...

Ik doe echt alles voor dat kind. Spelen, eten kopen dat ze lekker vindt, kleren, speelgoed, ik zorg er altijd voor dat alles vers gewassen is, doe toffe dingen... maar het is nooit goed. Als we alleen zijn gaat het goed, dan doet ze 'normaal', als dan haar vader er is besta ik niet meer. Ik word helemaal aan de kant gezet, behalve als het haar uit komt omdat er nog iemand mee moet spelen...

Het ergste is dat hij erin mee doet. We hebben haar maar 1 weekend op 2, ik weet het, 4 daagjes per maand. Absolute prioriteit aan het kind.
We zijn uit elkaar geweest omdat ik me beklaagde als hij me aan de kant schoof, dat ik niks meer betekende enzo. Hij wou niet meer met me verder.
Sinds een dikke week zijn we terug samen, zijn maar een maand uit elkaar geweest, maar ik heb veel toegevingen moeten doen.
Ik mag geen commentaar meer geven op zijn dochter, ze is prioriteit 1 als ze er is. Ik moet slikken en zwijgen want ik heb hem immers die andere 26 dagen nog.

Ben ik zo onredelijk? Ik wil niet zijn onverdeelde aandacht, maar af en toe een kus, een lief woord... ook al is zij er getuige van?
En wat doe ik met dat kind? Ik heb alles geprobeerd en weet niet hoe ik het nu moet aan pakken.
De ex, iemand die weet hoe ik dit makkelijk langs me heen kan laten gaan?